
Misschien ben ik onbewust toch een soort van Firestarter , en moet ik alleen mijn powers nog even onder controle krijgen.
Koffie met thee is minder lekker
Hier begon het allemaal mee: gewoon de weblogjes.
Misschien ben ik onbewust toch een soort van Firestarter , en moet ik alleen mijn powers nog even onder controle krijgen.
Het is vrijdagmiddag. Een collega geeft een kermisborrel, die zodirect gaat beginnen. Het begin van een weekend vol festiviteiten, want: kermis in Hoorn!. Het zonnetje schijnt. Dus soms, heel soms, is het eventjes lastig om je te concentreren op je werk.
En zo kwamen we op de zonneschermrace.
Level 1 is vrij simpel. Collega Bas en ik hebben allebei een zonnescherm knop. Op een bepaald moment begint één van de twee zijn scherm te laten zakken, en de ander moet de tegenstander dan zien in te halen. Onmogelijke opgave natuurlijk, want beide motortjes gaan precies even hard. Maargoed, je bent mooi zoet.
Maar, toen ik mijn zonnescherm weer wat omhoog wilde doen, de zon was immers toch alweer hoog achter de wolken, bedacht ik zomaar een level 2. Stel nu dat ik mijn zonnescherm dus op een bepaalde positie laat stoppen. Een positie die niet gelijk is aan die van collega Bas. Nu is het de bedoeling, dat Bas zijn zonnescherm gelijk zet aan die van mij, en daarbij zo min mogelijk stops te maken. Elke stop is een punt, en degene die zo min mogelijk punten geeft.
Bas zei: Het lijkt hier de gemeente wel!
En daarmee was het spel eigenlijk gelijk de nek om gedraaid, zonder dat het een eerlijke kans heeft gehad. Volgens mij was het best spannend geweest.
Het was maandagochtend, en het regende hard in het Dijkgatsbos. De vakantiespelen werden vandaag de waterspelen. We hadden er inmiddels twee korte nachten opzitten, en na het ontbijt besloten Naomi en ik gelijk maar naar het dorp te gaan om de boodschappen in te slaan. Om nou in de stromende regen op de bussen te gaan wachten, daar zagen we de lol niet zo van in. Lenny zou het ford bewaken, en de busouders voorzien van koffie en thee.
We sprongen de bus in, en bevonden ons even later in de Lidl. Nog wat onwenning zochten we de winkel door naar alle spullen die we nodig hadden. Omdat we zo vroeg waren, was het personeel nog bezig de schappen te vullen, en konden we bijvoorbeeld nog niet bij de bananen. Even later stonden we bij de hamburgers, waar er ook te kort van lagen. Dus wij vragen het personeel: Heeft u nog hamburgers achter staan?
Ja hoor, dat hadden ze wel. Nou, mooi, we zijn met 54 personen, waarvan 4 vegetarisch, dus we hebben er 50 nodig. Dus, zo zeiden wij tegen het meiske, doet u er maar 50. Ze kwam terug met de volledige voorraad voor die dag: 48 stuks. Oh, ok, dan halen we wel even 2 andere burgers bij de Deen ofzo. Toen mevrouw Bestellingen er achter kwam dat we de hele voorraad hadden opgekocht, kregen we nog even op ons hart gedrukt dat we voortaan wel even moesten bestellen. Want nu kon er dus niemand meer hamburgers kopen.
De KVS duurt nog 2 weken lang, jammer dan, jammer dan! zongen wij in koor.
Wij vervolgden onze weg, en drie afgeladen boodschappenkarren later, stonden we bij de kassa. De boel werd in kratten gestopt, en achterin de bus geladen, en hops, weg waren we. Aan het begin van de Oom Keesweg kwamen we er achter dat we het brood waren vergeten. Een vette U-turn, en tien minuten later stonden we het brood in te laden bij de bakker. Ruim op tijd waren we terug.
De hamburgers gingen de koelkast in, en de rommel werd opgeruimd.
Diezelfde middag werden de hamburgers er weer uitgehaald, om ze vast te bakken, en daarna warm te houden in de oven. Ineens begon het kwartje te vallen. Wij waren er vanuit gegaan dat de mevrouw 48 hamburgers bedoelde, maar, bedoelde ze niet stiekem 48 bakjes? En ja hoor, bij natellen bleek dat we 48 bakjes hamburgers mee hadden gekregen, en dat in elk bakje 4 hamburgers zaten. In plaats van de beoogde 50 hamburgers, hadden we er dus plotseling 192.
Oeps.
Deze telfout drukte natuurlijk ook behoorlijk op het budget, en op het moment van deze ontdekking wisten we eigenlijk niet eens of die hamburgers wel zo prima te eten zouden zijn. Gelukkig bleek dit erg mee te vallen, en vielen ze behoorlijk in de smaak. Er werd zelfs een tweede hamburger opgekocht voor een kratje bier.
De oplossing werd dus drie keer hamburgers eten deze week. Geen probleem, want als je de boel even door de keuken machine gooit, flink vermalen, dan kun je het ook gebruiken als een soort gehakt, voor door de saus. En aan het eind van de week werd er toch ge-bbq-ed, dus had het restant ook een bestemming.
Dat was dus het verhaal van Nomes, Roland en de hamburgers. Lenny, doorgaans de scherpste van het keuken trio, viel natuurlijk niets te verwijten.
Ze leefden allen nog lang en gelukkig, of in elk geval de komende week.
… zo'n 50 broden. En dan, voor 's avonds bij de soep, 12 grote turkse broden. Oh, en als we aankomen, moeten we wel direct boodschappen doen, met het busje, anders is het eten nooit op tijd klaar. Liters groentensoep, en liters tomatensoep. Daar ben je wel even zoet mee.
Nog anderhalve dag, en dan is het weer tijd voor week 3. Waar we allen natuurlijk weer naar uitkijken. Ook dit jaar sta ik weer in de keuken, met twee mensen die het voor het eerst doen. Nu maar hopen dat ik niet álles hoef te weten, maar gelukkig zijn het heel relaxte mensen, dus dat komt vast wel goed.
Over drie en een halve dag, vraag ik me waarschijnlijk af waar ik in hemelsnaam mee begonnen ben. Vechtend tegen de slaap en kater, horsels en ander ongedierte, staan we voor 60 man koffie te zetten, en ontbijttafels klaar te zetten. De hele dag zullen we werken, werken, en nog eens werken, tot een uur of elf 's avonds, en dan zijn we klaar. Na de avondhap.
En een lol dat we hebben! Ja, je verwacht het niet, maar dit is vrienden maken op top niveau. En dan, over 9 dagen, gaan we weer naar huis, en moeten we proberen het half uurtje in de auto niet in slaap te vallen. Met onder getekende of -gevlekte kleding gaan we nog even langs de Mac, zonder enig besef van tijd of maatschappij. We proberen ons voor te houden dat we die avond nog even de kroeg in gaan. Even de week evalueren. Soort van "de beste kampvuurverhalen", voor iedereen die het nog niet gehoord had. Elkaar nog even spreken in normale kleding. Nog even praten met mensen die wèl snappen wat je bedoelt met cor-V en streeplijsten.
En dan begint het afkicken.
Dus, de komende twee weken ben ik om verschillende redenen niet aanwezig en/of niet aanspreekbaar. Eerst omdat we bezig zijn met lol maken, en daarna omdat ik bezig zou willen zijn met lol maken, maar niet meer mag. Laat me met rust. Kan mij dat schelen. Ik wil naar het bos!
Nog anderhalve dag. Ik heb d'r zin an.
Men mag het dan allemaal vervelend vinden, dat stoppen met roken in kroegen, vanaf 1 juli, maar ik hoor toch aardig wat mensen om me heen beweren dat ze dan helemáál maar stoppen met roken. Opzich werkt de nieuwe wet dus best aardig.
Vraag ik me alleen af wat de regering gaat doen als ze erachter komen hoeveel belastingcenten ze mislopen. Ze gaan aan hun eigen succes ten onder. Dat moeten ze natuurlijk weer compenseren. Kan ik wel raden waar ze meer belasting op gaan heffen: het biertje! Is ten slotte ook ongezond voor je, moesten we ook maar eens mee stoppen. En als straks heel Nederland rook en alcohol vrij is … dan zijn we failliet.
Met een beetje mazzel mogen de rokers over een paar jaar gewoon weer roken in de kroeg, en krijgen ze de eerste maanden subsidie op hun pakje peuken.
En da's ook best eens leuk om mee te maken. Gezellig met een groeppie tenten opzetten. Okay, dat was dan ook meteen de fun part, want een paar uur afwassen is na een tijdje niet zo heel erg leuk meer.
Hier zijn we dus op één derde, zo'n beetje. Het dak staat bijna. Daarna gaan de vloerdelen erin, en tot slot de zijpanelen. Dat schijnt elk jaar weer een grote puzzel te zijn, omdat de tentstokken gemerkt zijn met kleurtjes, maar de zijpanelen met nummers. En niemand weet welk nummertje bij welk kleurtje hoort.
Maargoed, na wat puzzelen en heen en weer hangen, is het toch gelukt, en hebben we mooi even vier tenten opgezet!
En wat heeft u dit weekend gedaan? :-)
We hebben nieuwe bovenburen geloof ik. Bovenburen die kennelijk niet zo'n hoge pet op hebben van de klanten die ze ontvangen. Want niet 1, niet 2, niet 3, nee zelfs niet 4, 5 dan? nee ZES bordjes zijn er nodig om ze duidelijk te maken op welke etage ze zitten. Het heeft wel wat weg van spoorzoekertje voor peuters tot 3 jaar. Kijkt u even mee?
1. Als eerste pontificaal op de voordeur dus, op de schuifduren. Als u goed kijkt, ziet u het tweede spoor al hangen.
2. Zijn de schuifdeuren open, dan zet u twee stappen om de tochtdeuren open te slaan, en jawel, ook hier worden we er alvast aan herrinerd.
3. Weer twee stappen verder, in de hal, komt u als bezoeker langs een bord, speciaal bedoeld om mensen informatie te geven over waar welk bedrijf nu precies zit. Iedereen heeft hier netjes een strookje, waar je met plaklettertjes (in hetzelfde lettertype natuurlijk) je naam kunt plakken. SagEnn plakt hier z'n naambordje (overigens een handgeschreven a4tje) gewoon bij.
Maar nu wordt het moeilijk. Want let op, bezoeker, er zijn twee wegen die naar de etage leiden! Jawel! Je kunt via de lift EN de trap. Moeilijk! Vergeet u niet op welke verdieping we zitten, tijdens het make van deze lastige keuze? SagEnn 3e etage dus!
4. Dus op foto nummertje vier, een bordje naast de lift. Voor de mensen die de lift boven de trap verkiezen. Gelukkig, we kunnen gewoon met de lift naar de derde etage. Zat SagEnn daar ook niet?
5. Mocht u in de lift denken: goh, op welke etage zaten ze ook alweer? Geen nood! Er hangt een briefje bij het knoppenpaneel.
6. De "alternatieve" route voor de sportieveling, de trap. Deze deur bevindt zich op zo'n 2 stappen afstand van het bord op foto nummer 3. Maar toch. Voor de zekerheid.
Overddrijven is ook een vak.
© 2025 Rolandow.COM
Theme by Anders Noren — Up ↑